عليه و آله و سلّم ؛ زيرا كه خداوند به او اذن شفاعت را قبل از روز قيامت داده است . و شفاعت براى او و براى امامان از اولاد او ثابت است ، و پس از آن براى پيغمبران عليهم السّلام . و گويد : روايت كرد براى من پدرم از ابن أبى عُمَير از معاوية بن عمّار از أبو العبّاس مكبّر كه او گفت : يكى از غلامان زوجهء حضرت سجّاد : علىّ بن الحسين وارد شد بر حضرت أبو جعفر ، كه نام آن غلام ، أبو أيمن بود . و گفت : اى أبا جعفر ! شما مردم را مىفريبيد و به غرور در مىآوريد و هى ميگوئيد : شَفَاعَةُ مُحَمَّدٍ ، شَفَاعَةُ مُحَمَّدٍ ! حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام در غضب شدند بطورى كه آثار غضب در سيمايشان مشهود شد ، و سپس گفتند : وَيْحَكَ يَا أَبَا أَيْمَنَ ! أَغَرَّكَ أَنْ عَفَّ بَطْنُكَ وَ فَرْجُكَ ؟ ! أَمَا لَوْ رَأَيْتَ أَفْزَاعَ الْقِيَامَةِ ، لَقَدِ احْتَجْتَ إلَى شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ ! وَيْلَكَ ! فَهَلْ يَشْفَعُ إلَّا لِمَنْ وَجَبَتْ لَهُ النَّارُ ؟ « واى بر تو اى أبو أيمن ! آيا همين قدر كه شكم خود و فرج خود را عفيف نگاه داشتى ، در غرور افتادى كه از شفاعت بى نيازى ! سوگند به خدا كه اگر هول‌ها و ترسناك‌هاى روز قيامت را ببينى ، هر آينه تو به شفاعت محمّد محتاج خواهى بود ! واى بر تو مگر او شفاعت مىكند ، غير كسانى را كه آتش بر آنها لازم شده است ؟ » و سپس گفتند : مَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الاوَّلِينَ وَ الآخِرِينَ إلَّا وَ هُوَ مُحْتَاجٌ إلَى شَفَاعَةِ مُحَمَّدٍ يَوْمَ الْقِيَمَةِ .